تبليغاتX
آسمانی بی ستاره - آورده اند که:
زندگی صحنه یکتای هنرمندی ماست هر کسی نغمه خود خواند و از صحنه رود صحنه پیوسته بجاست خرم آن نغمه که ،
شبی پروانه ای در عالم چت پسر با دختری در حال صحبت سخن از مهر و ایثار و وفا بود فضا اکنده از عشق و محبت همی دل دادن و قلوه گرفتن چنین شد پایه ریزی یک رفاقت همان شب بسته شد پیمان و عهدی قرار ازدواج و انس و الفت پسر فردا که گفت از ماجرایش خجل شد خواهرش از این بلاهت چو هر دو قصه ی هم را شنیدند به پا شد گرد و خاک فحش و لعنت ...
+ نوشته شده در  سه شنبه 15 آذر1384ساعت 9:36 بعد از ظهر  توسط علیرضا امینی  |